Φυσάει

Φυσάει, τρέμουν οι τέντες, τα παραθυρόφυλλα χειροκροτούν
τρίζουν τα τζάμια, τα κύμματα μαστιγώνουν τους δρόμους
τα δέντρα χορεύουν μεθυσμένα, αγκαλιασμένα

Φυσάει, ο άνεμος ξεριζώνει το χρόνο, σπρώχνει τους περαστικούς
ανακατεύει τα σκουπίδια, διαλύει τα σύννεφα, παγώνει τους τοίχους
σηκώνει τις φούστες, μπερδεύει τα μαλλιά, ερωτοτροπεί

Φυσάει, σηκώνονται σκόνες, κάπου καθαρίζουν, κάπου βρωμίζουν
μοιάζουν τσιγγάνες με ρυτιδιασμένα μάγουλα και χρυσά δόντια
ανεπιθύμητες, καταραμένες, να περιστρέφονται αιώνια γύρω απ' τη μοίρα

Φυσάει, ζωγραφιές πετάνε σαν γλάροι, βουτάνε στο άπειρο
ξανασηκώνονται στους ουρανούς σαν πυροτεχνήματα
σβήνουν σαν μικρά αστεράκια και χάνονται στο σκοτάδι

Φυσάει, αντίθετα από την προσευχή μου, από την ελπίδα
σχίζει τα πανιά μου, ξηλώνει τα κατάρτια μου, βουλιάζει τα όνειρα
κι εγώ μες στον ανεμοστρόβιλο αυτόν να προσπαθώ ακλόνητος να μείνω.